Silika cigleimaju slabu otpornost na koroziju prema alkalnim oksidima i često se koriste u gornjoj strukturi peći u rezervoaru. Obično je korozivni agens u rezervoarima uglavnom R2O. Nakon što velika količina R2O korodira silikatne vatrostalne cigle, tačka topljenja površinskog sloja ove cigle će naglo pasti i pojavit će se kapljice stalaktita. Međutim, stalaktitna korozija se uglavnom ne javlja tokom normalnog rada. Difuzija alkalnih komponenti u sredinu tijela opeke nakon kontakta s površinom opeke također postoji. Međutim, njegova dubina difuzije je mnogo manja od one na glinenim vatrostalnim materijalima. Na početku ove izmjene, R2O otapa silicijumske opeke s površine i prodire u tijelo opeke kroz pore, samo formirajući vrlo tanak metamorfni prijelazni sloj niske tačke topljenja na površini, koji smanjuje silicijumske vatrene opeke od daljnjeg korozija. U ovom trenutku alkalna komponenta vanjskog sloja tijela od opeke je veća, a koncentracija alkalne komponente naglo opada iz unutrašnjeg sloja.
To je zato što se površina silicijumskih opeka rastvara, stvarajući novu staklenu fazu koja sadrži više SiO2. Viskoznost ove staklene faze je relativno visoka, što ne samo da blokira pore, već i ometa difuziju i migraciju jona alkalnih metala u unutrašnji sloj cigle, sprečavajući dalju eroziju cigle. Tek kada se plamen rasprši na vrh luka, uzrokujući lokalno pregrijavanje, a staklena faza na površini cigle se oduzme, cigla se dodatno erodira.
Nakon što je erodirana, površina velike lučne silikatne opeke je bijela i glatka, a metamorfni sloj je vrlo očigledan. Osim kristala SiQ2, u metamorfnom sloju nema drugih kristala. Uz difuziju i invaziju Na2O, ima dobar mineralizacijski učinak na rast tridimita. Stoga, u zoni alteracije silicijumskih vatrostalnih materijala, rekristalizacija tridimita zauzima veoma važno mesto. Štaviše, tridimit je dugo bio u kontaktu sa staklenom fazom, a takođe može prerasti u cevasti stub u novoj staklenoj fazi koja nastaje tokom reakcije zamene. Unutrašnja površina silicijumskih cigli blizu područja najviše temperature su kristali kristobalita. Temperatura na kojoj se tridimit pretvara u tridimit je teoretski 1470 stepeni, ali se temperatura transformacije može smanjiti na 1260 stepeni kada R2O koegzistira. Kvarc počinje da se transformiše u tridimit na 870 stepeni, a temperatura na ovoj lokaciji može se zaključiti iz ove transformacije. Bilo da se radi o rekristalizaciji ili polikristalnoj transformaciji, oslabit će čvrstoću veze između čestica u tijelu cigle, a može se čak i uništiti zbog neravnomjernog širenja i skupljanja, što rezultira labavim ljuštenjem.
Nakon što su silicijumske cigle u zoni visoke temperature bazena za topljenje peći u bazenu korodirane, jasno su podijeljene u nekoliko slojeva: vrlo tanak sloj stakla visokog viskoziteta na površini; iza njega su bijeli i gusti kristali kristobalita; iza njega je svijetlozeleni kristalni sloj kristobalita, koji je svijetlozelen zbog visokog sadržaja FeO; iza nje je sivi prijelazni sloj, u kojem je sadržaj tridimita veći nego u izvornoj cigli, a sadržaj kristobalita manji; unutrašnji je svijetložuti nerazgrađeni sloj.
Silika cigla ima slabu otpornost na koroziju na R2O tečnu fazu. R2O tekuća faza prvo erodira slabu kariku veziva u cigli, uzrokujući gubitak veziva i labavljenje agregata. Ako je peć nepravilno izgrađena ili pečena, a zid od silicijumske cigle ima male spojeve od cigle, plinovita faza R2O u plinu iz peći će ući u spojeve cigle. Zbog niske temperature unutar fuga od cigle, gas R2O će se kondenzovati u tečnost na oko 1400 stepeni. Ova tečnost R2O visoke koncentracije brzo će erodirati silikatnu vatru i formirati rupe. U ovom trenutku, ako postoji ventilacija i hlađenje, to će ubrzati kondenzaciju plina R2O, čime će se ubrzati erozija i uzrokovati ozbiljna oštećenja cigle.
Obično je najteže erodirani dio silicijumske cigle 1/3 do 1/2 njenog gornjeg dijela, gdje se kondenzovao plin i temperatura je relativno visoka, pa je erozija najozbiljnija. Nakon što je silika cigla erodirana, iako je razmak na vrhu mali, često postoji velika šupljina nešto ispod nje.
Stoga, s jedne strane, zidanje od silicijumske opeke zahtijeva smanjenje spojeva cigle, uključujući korištenje velikih lučnih opeka; s druge strane, kada temperatura peći ne prelazi 1600 stepeni, upotreba krunske izolacije može spriječiti kondenzaciju R2O u spojevima cigle, čime se smanjuje erozija. Stoga, izolacija od velike cigle ne može samo uštedjeti gorivo, već i zaštititi vrh luka i produžiti vijek trajanja.
Kamenje koje stvara veliki luk od silicijumskih cigli rijetko se viđa u normalnim okolnostima. Budući da je glavna komponenta silikonskih opeka SiO2, SiO2 se lako topi i difundira u bazenu za topljenje i homogenizira u staklenoj tekućini. Ova prozirna gruda koja sadrži više SiO2 sadrži kristale kvarca ili kvarca, za koje se može vidjeti golim okom da su blago žućkasto zelene boje. To je zato što vatrostalne cigle od silicija sadrže više Fe2O3. Međutim, tokom topljenja na visokim temperaturama, zbog topljenja i toka ove cigle na vrhu peći, električne stopljene cigle za livenje na dnu su erodirane strujanjem silicijuma i ulaze u staklenu tečnost kako bi se dobilo vatrostalno kamenje.
Silicijumske cigle su vrlo izdržljive pri normalnom radu. Al2O3 u silikatnim vatrostalnim opekama je štetna supstanca. Blago povećanje njegovog sadržaja značajno će smanjiti njegovu vatrostalnost. Posljednjih godina temperatura peći raste, što zahtijeva korištenje visokokvalitetnih silikatnih opeka, koje imaju sadržaj SiO2 do 97%, sadržaj Al2O3 manji od 0.3%, i druge nečistoće ispod 0.5%. Temperatura omekšavanja opterećenja je za 30 do 40 stepeni viša od one kod običnih silicijum-cigli, tako da se temperatura peći u rezervoaru može povećati za 20 do 30 stepeni.
